Archive for maart 13, 2012

Bij de ander zijn

Het wordt voor mij steeds duidelijker dat veel mensen met ADD of ADHD over het algemeen erg goed zijn in het “bij de ander zijn”. Ze houden zich bezig met, of het de ander wel goed gaat, of ze ergens nog iets kunnen toevoegen of voorkomen, of ze kunnen helpen, of er gebufferd moet worden of een grap geplaatst om de spanning te doorbreken. Wat een prachtige gave! Het is het soort mensen dat je “er goed bij kunt hebben”. Ze vervullen deze rol met overgave en altruïstisch. Zo hebben ze dat geleerd. Ze weten bijna niet anders. Het is een kern-kwaliteit.

 Overigens is deze kwaliteit uiteraard niet alleen voorbehouden aan mensen met AD(H)D.

En bij een kern-kwaliteit hoort natuurlijk ook de welbekende valkuil. Deze houding leverde in eerdere periodes van het leven de meeste liefde en aandacht van anderen op. Niks mis mee, sterker nog, slim aangepakt. Toen.
lege stoel

 

 

 

 

 

 

 

 Maar wie huist er nu in het lichaam en het wezen van deze persoon als die zo prachtig bij de ander is? Wie zit er op zijn stoel en staat er in zijn schoenen? Precies, helemaal niemand. Hooguit de lichamelijke verschijning van de persoon.

De uitdaging voor mensen die het zo goed doen bij de ander, is natuurlijk meer bij zichzelf te zijn. Eerst eens zich af te vragen, wat dient mij? Hoe kom ik aan mijn verlangens toe, hoe organiseer ik wat ik nodig heb.

Dit is een hele klus, want maar al te snel vindt men dit egoïstisch. Dat hoort toch niet? Maar als de metafoor van de lege stoel en schoenen naar voren komt, dan is het al snel duidelijk dat het onontbeerlijk is om bij jezelf te zijn. Het gaat niet anders, wil je antwoord geven op de roep van jouw ziel. Zeker zul je je vaak schuldig voelen, want je gaat wellicht ook tegen je groepsgeweten in. Dat doet schuren. Ik wens ons allemaal goede moed en kracht hier doorheen te gaan. Telkens weer opnieuw.

Leave a comment »

Wie praat met wie?

Herken je dit?
In een gesprek met iemand kom je maar niet tot een goeie opbouwende conversatie. Het gesprek neemt allerlei wendingen die je helemaal niet wilt, maar ongemerkt laat je je meeslepen met de ingeslagen toon. Het lijkt alsof de ander je steeds uitdaagt dingen te zeggen die je helemaal niet wilde zeggen. Het wordt eigenlijk een non-gesprek waarin je verder van huis raakt en niet tot een ‘oplossing’ komt.
 
Het gaat er hier vermoedelijk over dat zender en ontvanger niet echt op dezelfde golflengte zitten. Dat er niet de echte bedoeling, de echte essentie kan worden gevangen.

Maar vanuit welke ‘rol’ of subpersoonlijkheid praat je eigenlijk?
Als je reageert op de ander, doe je dit dan vanuit een beschouwende feitelijke positie? (de Volwassen positie)
Of wil je de ander een wijze les leren en heb je eigenlijk een oordeel over de ander? (de Ouder positie)
Of voel je je gekwetst en wil je de ander ‘terugslaan’? (de Kind positie)

Ouder, Volwassene en Kind

We hebben het zomaar voor elkaar. We duiken direct een positie in die we niet doorhebben en die niet altijd zo constructief is. We zijn vaak ongemerkt in reactie op oude patronen en kwetsuren.
Binnen de Transactionele Analyse spreekt men over Egoposities. Er zijn er om te beginnen drie, het Kind, de Volwassene en de Ouder. Niet voor niets met een hoofdletter geschreven om van het gewone gebruik te onderscheiden.
We zijn allemaal kind geweest en hebben daar onze verwondingen opgelopen, maar hebben ons ook soms wel vrij gevoeld. Als we vanuit deze positie communiceren zit er altijd een emotie bij. We kunnen de brok bijna in de keel voelen, of ons hoofd voelen gloeien van angst, pijn of woede… of we zijn uitbundig blij zonder de ander te zien of horen. (Kind)
Ook hebben we allemaal ouders/verzorgers gehad. Zij voedden ons op en dat ging weleens niet zo vriendelijk en zonder oordeel. Soms ook kon je wel de liefde voelen die er onder de gestelde grens lag. Vanuit deze positie spreken we in oordelen en waarschuwingen. (Ouder)
Soms ook vindt dit proces in onszelf plaats. We praten dan als kritische Ouder tegen het Kind in ons. Als we dan onze Volwassene inzetten, kunnen we herhalen van emoties vaak voorkomen.
Allemaal wisselen we de hele dag door tussen deze egoposities. Daar is niets mis mee.

Totdat er een conflict optreedt of je met het gesprek echt iets wilt bereiken. 
Ga dan eens voor jezelf na of je niet vanuit je Kind reageert of vanuit de Ouderpositie. Want dan is de uitdaging natuurlijk om de Volwassene in te zetten en wat meer in feitelijkheden te spreken zonder al teveel emotie of oordeel. 

Een hele uitdaging! Ik wens je veel plezier en goeie gesprekken toe. Ook met jezelf

Leave a comment »