Archive for maart, 2012

Inzicht van de maand Maart

OORZAAK OF GEVOLG

Er wordt veel wetenschappelijk onderzoek gedaan naar de oorzaak van ADHD. En niet alleen ADHD maar ook ADD, autisme, ODD, asperger PDD-NOS, en welke syndromen er nog meer zijn. Wetenschappelijk onderzoek, dat is goed. Maar er is natuurlijk wel meer dan wetenschappelijk onderzoek. Het lijkt alleen of we ook een beetje bang zijn, waar blijven we als we zomaar wat aannemen of geloven, als we ons gevoel volgen. Nergens denken we.

Dus we (of ze) doen onderzoek naar ons brein en hoe dat eruit ziet, hoe het functioneert, wat er fout gaat en vooral hoe de hersenen van een “ADHD-er” anders functioneren dan van een “gewoon mens”. We zoeken uit of het erfelijk is, en ja hoor, dat is het. We krijgen cijfers en statistieken en plaatjes met waar het mis gaat. Gelukkig maar dat er zoveel bewijs komt, want waar moesten we anders in geloven? Nu kunnen we een pilletje zoeken wat uitkomst biedt.Toch geloof ik ook ergens anders in.

Hoewel ik (werkelijk) op geen enkele manier de wetenschappelijke onderzoeken wil afkeuren of niet geloof in de uitkomst daarvan, maar ik geloof in méér, laat ik het zo zeggen. Ik geloof minder in verklaring van de oorzaak zoals die nu gangbaar is. Die wetenschappelijk onderzochte oorzaak is volgens mij vooral de verklaring van het gevolg. De werkelijke oorzaak zit ‘m volgens mij heel vaak ergens anders. Ik geef geen percentages of cijfers, want ik doe niet aan wetenschappelijk onderzoek. Maar ik geloof dus dat er meer is. Dat is wat ik alsmaar voorbij zie komen in mijn praktijk en wat ik zelf ook aan den lijve heb ervaren. Vanuit mijn eigen ervaring is mijn visie ontstaan.

Ik geloof vooral in de kracht van onze eigen geest, onze overtuigingen, onze loyaliteiten, onze innerlijke besluiten. Die bepalen misschien wel veel meer of we gezond zijn, of we wel of niet willen meebuigen, of we ons besluit dat de ander ons nodig heeft willen opgeven, of we in diepste wezen ons eigen leven durven te leven, of we het lot van de ander willen dragen, of we ons moeten ‘misdragen’ om de nodige (dan maar negatieve) aandacht te krijgen, of we ons willen laten afleiden door 1000-en-1 dingen om maar niet de pijn eronder te voelen, of we onze eigen grootsheid wel mogen voelen, of we ons kunnen concentreren of niet, of we discipel willen zijn van ons eigen pad, of we voor de ander zorgen of voor onszelf, of we kunnen loslaten en gaan slapen, of we ons leven wel of niet willen organiseren met wie we werkelijk zijn, of we onze stemmingen laten wisselen, of we wel willen afmaken waar we aan begonnen zijn en ga zo maar door….

Zouden al deze symptomen misschien ook het gevolg kunnen zijn van een voor het kind onhoudbare situatie of een niet te hanteren pijnlijke ervaring? Ja, zelfs een manier zijn om (zo goed mogelijk) te overleven in de situatie die het aantreft in zijn gezin? Wat zou het ons brengen als we er zo naar durven te kijken? Of om met Byron Katie te spreken, wie zouden we zijn zonder ons verhaal?

Dan zou ook de zienswijze op de begeleiding van zowel kind als volwassene met bepaalde symptomen veranderen. Dan kunnen we onderzoeken waar onze loyaliteit ligt of wat deze symptomen ons eigenlijk ‘opleveren’. Zo krijgen we zicht op onze keuzes en kunnen we onderzoeken of we die willen veranderen. Dan ligt er misschien wel een wereld voor ons open. Oeps, wat eng! Maar misschien ook verdiepend en helend. En bovenal eerlijker naar onszelf en onze eigenheid.

Zoals te verwachten na deze “geloofsovertuiging”, kun je bij INZICH-T terecht om je zoektocht op deze manier in te vullen, ook als je geen ADD of ADHD hebt!

 

Leave a comment »