Archive for mei, 2012

Wordt Vrolijk!

Als je dit filmpje kijkt is meteen je dag goed. Je wordt hier zó vrolijk van.

Niet bang zijn, gewoon even kijken.

Advertenties

Leave a comment »

Medicatie of andere begeleiding?

Steeds meer deskundigen constateren dat medicatie niet nodig is in de behandeling van ADHD en ADD.

Veelal is het de irritatie van de omgeving die maakt dat kinderen snel op Ritalin worden gezet. Helaas hebben ook schoolartsen hier een handje van en worden ouders gedwongen om medicatie toe te dienen. In het ergste geval vervalt bij weigering hiervan het recht op een rugzakje.

 Laura Batstra, psycholoog, onderzoeker en docent aan de Rijksuniversiteit van Groningen, heeft een leuk boekje geschreven: “Hoe voorkom je ADHD? Door de diagnose niet te stellen”.

Zij  propageert dat we eerst eens af moeten van de idee dat ADHD en ADD een hersenafwijking is. Het is vooral een verzameling gedragskenmerken zoals hyperactiviteit, concentratieproblemen en impulsiviteit. Maar ook: creatief, energiek en sociaal.

 Door er zo tegen aan te kijken is de weg naar de psychiater, die geleerd heeft dat medicatie een oplossing biedt voor problemen, geen juiste, maar zou men eerst de weg naar gedragsdeskundigen moeten bewandelen.

Of wellicht nóg eerder, het kind zelf eens beluisteren wat die er zelf van vindt. Want misschien is het vooral de afwijzing van de omgeving die maakt dat het kind zichzelf ook gaat afwijzen, en heeft het in de oorsprong geen last van het eigen gedrag…

 Lees meer informatie over Laura Batstra hier:

http://www.rug.nl/corporate/nieuws/opinie/2012/18LauraBatstra?lang=nl

 In mijn visie is er dan natuurlijk nog de invloed van ons systeem van herkomst, wat troffen wij aan bij onze geboorte en hoe hebben wij daar antwoord op gegeven. Welke overtuigingen hebben we ontwikkeld en gemaakt dat bepaald gedrag ons het meeste aandacht opleverde? (zowel positief als negatief). Hoe hebben wij ons aangepast aan de mores van ons gezin en hoe loyaal zijn we aan dat familie systeem. Dus is het Aangeboren of zijn we gewoon Loyaal?

Hebben de hersenen (als ze al afwijking laten zien), zich gevormd voor onze geboorte en gedragen we ons daarom als ADHD’er of is op basis van ons onbewust gekozen gedrag onze hersenpan zich gaan vormen.

 Daarnaast is de invloed van voeding op ons hele systeem niet te onderschatten. Daar is al eerder onderzoek naar gedaan. Waarom niet eens daarmee aan de slag in plaats van ons systeem nog meer op hol te brengen met drugs, waaraan ons lichaam dan weer went en het effect afneemt?

 Voel je vrij om deze informatie te delen met geïnteresseerden en mij te benaderen als je vragen hebt of begeleiding zoekt.

Leave a comment »

De cursus Maskermaker

Eind augustus ga ik de cursus ´De maskermaker´ volgen. Hierbij wat meer informatie over de inhoud.

De maskers: een poort naar

diagnostiek van binnenuit

‘Ken je mij? Wie ben ik dan?’

Een workshop over diagnostiek van binnenuit. Voor mensen die handvaten willen krijgen in het zichzelf inzetten als instrument in de ontmoeting.
Hoe gebruik je de weg naar binnen – in contact met wie jij ten diepste bent – als middel in de professionele relatie? Inzicht in de maskers en de bijbehorende kernthema’s, ervaringen en taken van jezelf en van anderen, zijn daarbij een waardevol houvast.

In de aanpassing aan de wereld en in het maken van een ego verliezen we een deel van onze openheid en heelheid. Dat is de prijs van het op aarde komen. Soms leidt dit tot een manier van zijn waarin de speelruimte ontbreekt: een karakter-structuur, doorwerkend in lichaam, ziel en in contact. Vooral onder druk klampen we ons aan zo’n masker vast.
In deze workshop onderzoek je hoe de polariteiten hemel – aarde, vervulling – tekort, samen – apart, vertrouwen – wantrouwen, pijn – geluk, controle – overgave doorwerken in jezelf en in de communicatie. Met welke polariteiten ben jij ‘van huis uit’ vertrouwd?

Leave a comment »

Een zwaar leven

Leave a comment »

De Maskermaker – systemisch werken/lichaamswerk

Vanaf eind augustus ga ik “de Maskermaker” volgen, een specialisatie opleiding bij Phoenix Opleidingen. Hij stond al een tijdje op mijn verlanglijst, nu gaat het er echt van komen! Ik heb er enorme zin in!

Na mijn eerder opleiding Systemisch Werk is dit een prachtige aanvulling. Het verdiept het zicht op de manier wij antwoord hebben gegeven op wat wij aantroffen in ons leven. Daarnaast biedt het weer handvatten voor de begeleiding, specifiek gericht op die manier van ‘antwoord geven’.

Delf mijn gezicht op,


Maak mij mooi.

Wie wordt ontmaskerd,


wordt gevonden


en zal zichzelf opnieuw verstaan.


En leven bloot en onomwonden,


Aan niets of niemand meer ten prooi.

Delf mijn gezicht op,


maak mij mooi.

(Huub Oosterhuis)

Deze opleiding is een vervolg op de opleiding Systemisch Werken.
Je leert hoe mensen hun maskers maken en hoe verschillende maskerstructuren een eigenheid hebben in het bewonen van het lichaam en in hun energiehuishouding. Je leert wat hun kwaliteiten en vaardigheden en taken in het leven zijn. Welke specifieke levensthema’s spelen rondom de verschillende maskers en hoe de liefdeskwetsuren door het masker bedekt worden. Hoe systeemdynamieken en bindingen spelen bij de verschillende maskerstructuren.

Deze opleiding werkt vanuit drie invalshoeken: systemisch werken, lichaamswerk en energetisch werk. Naast diagnostische invalshoeken leer je in deze opleiding welke interventies bij de specifieke maskers effectief en helend zijn. Het doel is de mogelijkheden van de begeleider te verruimen om thematieken bij de cliënt te herkennen en daar gericht op in te spelen.

Belangrijke aandachtspunten binnen de opleiding zijn:

*de maskerstructuren, hun specifieke energieën, schaduwwerk en lijfelijke representatie, levensthema

*systemische dynamieken, de betekenis van hun specifieke bindingen en taak

*lichaamswerk, energetisch werk

*mannelijke en vrouwelijke energie, overdracht en tegenoverdracht

*de vorm en de essentie van de maskerstructuren.

Comments (2) »

Inzich-t van de maand mei: Nu of toen?

NU OF TOEN?
Ach, het lijkt zo onschuldig, een ruzietje over dat de ander niet doet wat je vroeg, een irritatie over dat je partner niets tegen je vertelt over dat avondje stappen, een sippe dag omdat je een afwijzing kreeg op je sollicitatie, een ergernis omdat je baas weer ‘zo’ doet, een sombere bui omdat je je niet gezien of gehoord voelt….
Als we er niet bij stil staan gaan deze oprispingen vanzelf weer over. Soms duurt het wat langer, soms gaat dat sneller en soms blijven ze hangen. Maar soms merk je ook dat je je steeds aan de zelfde soort dingen ergert of dat je steeds in dezelfde situatie komt die je onzeker maakt. Er lijkt een patroon in te zitten.
In onze communicatie met onze omgeving gaan we snel over tot boosheid, een korte inwendige scheldpartij, een ingeslikte traan, een veelbetekenend stilzwijgen of verongelijkt slachtoffergedrag. Een reactie die we dan ook maar weer laten slijten.
Maar wat zou er gebeuren als je het aandurft om je even terug te trekken in je zelf en je af te vragen, waar gaat het nou eigenlijk echt over, waar doet het zeer? En dan te luisteren naar het antwoord dat in jezelf opwelt. Waarom wordt ik zo geraakt door zo’n relatief klein akkefietje? Waar ligt de eerste kennismaking met zo’n soort gevoel. Is er misschien een link te leggen met een al heel oud gevoel van vroeger, van niet goed genoeg zijn, er niet toe doen, anders zijn dan de rest en je onbegrepen voelen, het gevoel dat niemand je serieus nam, beschadigd zijn in hechting en verbinding met mensen…..

Voor zo’n inwendige zoektocht is natuurlijk moed nodig, want wie weet waar je tegen aan loopt dat je ineens verdrietig maakt of boos. Dat je je gemis en je verlangen weer zo pijnlijk goed kunt voelen. Hoe ga je daar dan weer mee om, dat komt ook helemaal niet uit nu, smoesjes genoeg.
Toch zou het je leven wel oprechter maken en meer verbonden met de werkelijkheid. Het zou heel eerlijk zijn naar je partner (of andere ‘aanleider’) om te vertellen waarom je geraakt wordt, zonder dat je de ander hoeft ‘af te branden’. Als je het bij jezelf houdt, kun je ook zien dat de ander meestal niets anders doet dan een aanleiding bieden om eens naar die oude pijn te gaan. De ander is er zelden op uit om ons moedwillig te kwetsen. Maar drukt gewoon per ongeluk op een knop “oud-zeer”. Als het ons lukt die knop te onderzoeken en benoemen komen we in een dialoog op een diepere laag en hoeven we de ander niet weg te duwen, jij doet mij pijn, ga weg. Dan reiken we uit en laten de ander onze kwetsbaarheid zien en verbinden we ons weer opnieuw met degene die we liefhebben, of respecteren.

Leave a comment »