“Dit is de stem van je vader”

Dit is de stem van je vader…

Onlangs had ik met mijn man een gesprekje over de stem.

Dat in de stem zoveel te ‘lezen’ is. En ook, dat zijn stem op die van zijn vader lijkt, mijn stem op die van mijn zus, althans, vroeger was dat zo. Wat het zegt als je binnensmonds praat, of juist gearticuleerd spreekt, of je keel en neusholte ontspannen zijn als je praat en ademt.

    

Mijn man vroeg, weet je nog hoe de stem van je vader klonk?
Jazeker weet ik dat. Ook al is hij al ruim 11 jaar gestopt met mij te bellen omdat hij niet meer leeft, ik kan het zo weer in mijn herinnering halen. Hij had in alle verschillende situaties ook een ander geluid. Soms zacht en diffuus, soms scherp en bang, soms melodieus en betrokken. Maar altijd een niet te zware stem, eerder wat licht.

Hij kon mij bellen en als ik opnam zeggen: “Dit is de stem van je vader”, met een lage, wat langzame stem.

Dat zinnetje komt uit een conference van Fons Jansen en beviel hem kennelijk nogal. Ik wist niet precies waarom hij dat zo zei. Hij moest altijd lachen en ik ook. Het riep bij mij iets absurds op, natuurlijk wist ik dat dat de stem van mijn vader was. Hij creëerde een afstand, die niet klopte, omdat ik hem live aan de lijn had. Het riep ook op dat ik me hem altijd zou moeten herinneren, alsof hij me toesprak vanuit de andere wereld. Alsof hij wilde dat ik hem ook zo zou herinneren, het nooit zou vergeten, met deze stem en deze woorden. Zie hier dat dat gelukt is.

Tijdens zo’n telefoongesprekje kon ik vragen, pap, hoe is het met je? Dan zei hij vaak, ja, tegen jou kan ik niet liegen of mooi weer spelen. Dat klopte. Ik hoorde (bijna) alles aan zijn stem. Hij vond dat hij soms kon zeuren en dat wilde hij niet. Nou, hij zeurde echt nooit! Hij was niet een makkelijke, opgeruimde man én hij was niet gewend over zijn gevoelens te praten. Dus hij vond het nogal wat als ik hem dan de vraag stelde. Om het werkelijke antwoord ook te horen. Heerlijk vond ik dat, als hij dan toch ging vertellen. Zo konden we dan lange gesprekken voeren, zo leerde ik hem kennen.

In de conference gaat dat stukje over alle soorten stemmen op de radio, van mensen die hun familieleden overzee konden begroeten. De vader zegt, met ons is alles goed. Dan volgt een riedel van vette tegenslagen, maar alles is goed.

Ik denk dat mijn vader dat de kracht van het stukje vond, dat we elkaar zo graag doen geloven dat alles goed gaat. Dat we niet durven om ons ware gemoed te tonen, het niet past binnen de ongeschreven regels van hoe we met elkaar omgaan. We hangen de vuile was niet buiten. Dat werd zichtbaar en voelbaar gemaakt in dat korte stukje.

Ik ben blij dat ik de vraag kon stellen en hij bereid was toch het werkelijke antwoord te geven. Misschien was zijn manier om mij zo te begroeten wel een onuitgesproken hoop en uitnodiging dát ik de vraag zou stellen. Dat was een verandering in onze ‘stille’ verstandhouding. Dank je wel papa.

Klik hier voor de link naar de conference, tussen1:08:45 en 1:11:05 speelt de betreffende scène.

Herken je dit? Hoe is jouw stem? Of die van je familie en dierbaren? Lijkt jouw stem op iemand uit je familie? En kun jij met ontspanning in je stem zeggen wat je roert? Durf jij je kwetsbaar op te stellen en de wezenlijke dingen te delen met een ander? Wat heb je nodig om dat te kunnen doen? Kun je dat jezelf toestaan

    

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: