Archive for Uncategorized



In het gesprek voor de opstelling geeft ze aan het niet te weten. Ze weet niet welke elementen er in de opstelling gezet moeten worden. Want het is een kakofonie van stemmen die allemaal gelijk hebben, of tenminste, een goeie reden hebben om juist dát te willen zeggen.


De begeleider stelt voor om voor al die stemmen afzonderlijk iemand als representant te kiezen. Wat een kudde mensen! Een eindeloos gedoe, rumoer, onrust en chaos werd meteen zichtbaar. Onmogelijk om zo, met al die stemmen, een besluit te nemen, een richting te kiezen, een doel na te streven, te voelen wat goed is voor haar, te weten wat de volgende stap is, zichtbaar te hebben wat haar bijdrage is, wat haar missie is, welke aarde van het grootste belang is.

Ze kijkt er naar en moet lachen. Dit kent ze. Zo gaat het altijd. Maar het raakt ook, want zo gaat het dus altijd. Dat er onrust is, het niet weten. Als ze zelf in de opstelling gaat staan wordt de beweging zichtbaar. Alle stemmen wil ze aandacht geven, maar het zijn er teveel. Het wordt teveel. Het stokt. Ook de adem. Ze is doodmoe. De loyaliteit aan vader komt voorbij. Het stokt.


Pas als ze alle stemmen vanuit haar positie recht in de ogen kijkt, in stilte en rust kijkt, komt er samenhang. Ze neemt leiding. Daar is duidelijk moed voor nodig. Want kijken, écht kijken, doet ook voelen, pijn voelen, beseffen, van wat het gemis is, wat het verlangen is, waar de schoen wringt. Daar is tijd en rust voor nodig en tenminste empathie met het Zelf.

stemmen5  stemmen6  stemmen3

Zo ontstaat de rust, de stemmen voelen zich gezien en de buitenwereld kan weer aanhaken, ze wordt weer zichtbaar, Zij wordt zichtbaar. Energie kan weer stromen.



Wil jij ook eens een familieopstelling? Neem contact op en plan jouw datum,

Data voor familieopstellingen met thema ADHD en ADD:

  • Zondag 15 juni 2014 van 12:30 tot 17:30 uur
  • Dinsdag 16 september 2014 van 19:00 tot 22:30 uur
  • Zondag 14 december 2014 van 12:30 tot 17:30 uur








Leave a comment »

ADHD en ADD training start 24 mei 2014

Je kunt je nog inschrijven voor de training voor volwassenen met ADHD of ADD.
Een innerlijk reis van 10 dagdelen met gelijkgestemden.
Het resultaat mag er zijn: meer rust en acceptatie van wie jij bent. Jij bent OK en hebt het recht te zijn wie je bent.
Lees er hier alles over: ADHD training

Leave a comment »

ADHD en ADD training voor volwassenen…

Wat leer je nou in zo’n training?

Het is een training van 10 dagdelen waarin:
je jezelf leert kennen, beter bij jezelf kunt blijven, jezelf leert waarderen, je kwaliteiten naar voren durft te halen, je leert dat je meer bent dan ADHD of ADD, je identificatie met je symptomen wordt minder, je krijgt handvatten voor elke dag, je wordt nog meer tevreden, je ziet het lichter in, je weet welke stemmen je ondermijnen, je komt meer in contact met je gevoel……
enzovoort enzovoort…

Je hebt nog 2 dagen om je op te geven! Want op 31 oktober 2013 start er weer een.
Uiteraard is het in het voorjaar ook weer een kans!

Lees hier meer:

Leave a comment »

‘What About Tutoring Instead of Pills?’

Dit artikel bevestigt tenminste mijn opvatting dat veel kinderen worden gediagnosticeerd zonder noodzaak. Prachtig voorbeeld geeft Kagan over zijn eigen stotteren! Het is maar hoe je er tegen aan kijkt en hoe je vindt dat je kind in een kadertje moet passen. Hopelijk draagt dit soort artikelen bij aan de ontspanning van ouders en omgeving over hoe hun kind moet zijn. Minder afwijzing, minder moeten en meer mogen zijn.

Harvard psychologist Jerome Kagan is one of the world’s leading experts in child development. In a SPIEGEL interview, he offers a scathing critique of the mental-health establishment and pharmaceutical companies, accusing them of incorrectly classifying millions as mentally ill out of self-interest and greed.

Jerome Kagan can look back on a brilliant career as a researcher in psychology. Still, when he contemplates his field today, he is overcome with melancholy and unease. He compares it with a wonderful antique wooden chest: Once, as a student, he had taken it upon himself to restore the chest with his colleagues.

He took one of its drawers home himself and spent his entire professional life whittling, shaping and sanding it. Finally, he wanted to return the drawer to the chest, only to realize that the piece of furniture had rotted in the meantime.If anyone has the professional expertise and moral authority to compare psychology to a rotten piece of furniture, it is Kagan. A ranking of the 100 most eminent psychologists of the 20th century published by a group of US academics in 2002 put Kagan in 22nd place, even above Carl Jung (23rd), the founder of analytical psychology, and Ivan Pavlov (24th), who discovered the reflex bearing his name.

Kagan has been studying developmental psychology at Harvard University for his entire professional career. He has spent decades observing how babies and small children grow, measuring them, testing their reactions and, later, once they’ve learned to speak, questioning them over and over again. For him, the major questions are: How does personality emerge? What traits are we born with, and which ones develop over time? What determines whether someone will be happy or mentally ill over the course of his or her life?

In his research, Kagan has determined that how we are shaped in our early childhood is not as irreversible as has long been assumed. He says that even children who suffer from massive privations in the first months of life can develop normally as long as they are later raised in a more favorable environment. Likewise, he has studied how people become human in a certain programmatic way in the second year of life: Their vocabulary suddenly grows in leaps and bounds, and they develop a sense of empathy, a moral sensibility and an awareness of the self.

But Kagan’s most significant contribution to developmental research has come through his examination of innate temperaments. As early as four months old, he has found, some 20 percent of all babies already have skittish reactions to new situations, objects and individuals. He calls these babies “high reactives” and says they tend to develop into anxious children and adults. Forty percent of babies, or what he calls the “low reactives,” behave in the opposite manner: They are relaxed, easy to care for and curious. In later life, they are also not so easily ruffled.

Kagan could have reacted to his finding in a “low-reactive” way by kicking back and letting subsequent generations of researchers marvel at his findings. Instead, he has attacked his own profession in his recently published book “Psychology’s Ghost: The Crisis in the Profession and the Way Back.” In it, he warns that this crisis has had disastrous consequences for millions of people who have been incorrectly diagnosed as suffering from mental illness.

SPIEGEL: Professor Kagan, you’ve been studying the development of children for more than 50 years. During this period, has their mental health gotten better or worse? 

Kagan: Let’s say it has changed. Particularly in poorer families, among immigrants and minorities, mental health issues have increased. Objectively speaking, adolescents in these groups have more opportunities today than they did 50 years ago, but they are still anxious and frustrated because inequality in society has increased. The number of diagnosed cases of attention-deficit disorders and depression has increased among the poor…

SPIEGEL: … you could also say skyrocketed. In the 1960s, mental disorders were virtually unknown among children. Today, official sources claim that one child in eight in the United States is mentally ill.

Kagan: That’s true, but it is primarily due to fuzzy diagnostic practices. Let’s go back 50 years. We have a 7-year-old child who is bored in school and disrupts classes. Back then, he was called lazy. Today, he is said to suffer from ADHD (Attention Deficit Hyperactivity Disorder). That’s why the numbers have soared.

SPIEGEL: Experts speak of 5.4 million American children who display the symptoms typical of ADHD. Are you saying that this mental disorder is just an invention?

Kagan: That’s correct; it is an invention. Every child who’s not doing well in school is sent to see a pediatrician, and the pediatrician says: “It’s ADHD; here’s Ritalin.” In fact, 90 percent of these 5.4 million kids don’t have an abnormal dopamine metabolism. The problem is, if a drug is available to doctors, they’ll make the corresponding diagnosis.

SPIEGEL: So the alleged health crisis among children is actually nothing but a bugaboo?

Kagan: We could get philosophical and ask ourselves: “What does mental illness mean?” If you do interviews with children and adolescents aged 12 to 19, then 40 percent can be categorized as anxious or depressed. But if you take a closer look and ask how many of them are seriously impaired by this, the number shrinks to 8 percent. Describing every child who is depressed or anxious as being mentally ill is ridiculous. Adolescents are anxious, that’s normal. They don’t know what college to go to. Their boyfriend or girlfriend just stood them up. Being sad or anxious is just as much a part of life as anger or sexual frustration.

SPIEGEL: What does it mean if millions of American children are wrongly being declared mentally ill?

Kagan: Well, most of all, it means more money for the pharmaceutical industry and more money for psychiatrists and people doing research.

SPIEGEL: And what does it mean for the children concerned?

Kagan: For them, it is a sign that something is wrong with them — and that can be debilitating. I’m not the only psychologist to say this. But we’re up against an enormously powerful alliance: pharmaceutical companies that are making billions, and a profession that is self-interested.

SPIEGEL: You once wrote that you yourself often suffered from inner restlessness as a child. If you were born again in the present era, would you belong to the 13 percent of all children who are said to be mentally ill?

Kagan: Probably. When I was five, I started stuttering. But my mother said: “There’s nothing wrong with you. Your mind is working faster than your tongue.” And I thought: “Gee, that’s great, I’m only stuttering because I’m so smart.”

SPIEGEL: In addition to ADHD, a second epidemic is rampant among children: depression. In 1987, one in 400 American adolescents was treated with anti-depressants; by 2002, it was already one on 40. Starting at what age is it possible to speak of depression in children?

Kagan: That’s not an easy question to answer. In adults, depression either implies a serious loss, a sense of guilt or a feeling that you are unable to achieve a goal that you really wanted to reach. Infants are obviously not yet capable of these emotions. But, after the age of three or four, a child can develop something like a feeling of guilt, and if it loses its mother at that age, it will be sad for a while. So, from then on, mild depression can occur. But the feeling of not being able to achieve a vital goal in life and seeing no alternative only starts becoming important from puberty on. And that is also the age at which the incidence of depression increases dramatically.

SPIEGEL: The fact is that younger children are also increasingly being treated with antidepressants.

Kagan: Yes, simply because the pills are available.

SPIEGEL: So would you completely abolish the diagnosis of depression among children?

Kagan: No, I wouldn’t go as far as that. But if a mother sees a doctor with her young daughter and says the girl used to be much more cheerful, the doctor should first of all find out what the problem is. He should see the girl on her own, perhaps carry out a few tests before prescribing drugs (and) certainly order an EEG. From studies, we know that people with greater activity in the right frontal lobe respond poorly to antidepressants.

Part 2: ‘Psychiatrists Should Ask What the Causes Are’

SPIEGEL: Should one just wait to see whether depression will go away by itself?

Kagan: That depends on the circumstances. Take my own case: About 35 years ago, I was working on a book summarizing a major research project. I wanted to say something truly important, but I wasn’t being very successful. So I went into a textbook-type depression. I was unable to sleep, and I met all the other clinical criteria, too. But I knew what the cause was, so I didn’t see a psychiatrist. And what do you know? Six months later, the depression had gone.

SPIEGEL: In a case like that, does it even make sense to speak of mental illness?

Kagan: Psychiatrists would say I was mentally ill. But what had happened? I had set myself a standard that was too high and failed to meet that standard. So I did what most people would do in this situation: I went into a depression for a while. Most depressions like that blow over. But there are also people with a genetic vulnerability to depression in whom the symptoms do not pass by themselves. These people are chronically depressed; they are mentally ill. So it is important to look not just at the symptoms, but also at the causes. Psychiatry is the only medical profession in which the illnesses are only based on symptoms …

SPIEGEL: … and it seems to discover more and more new disorders in the process. Bipolar disorders, for example, virtually never used to occur among children. Today, almost a million Americans under the age of 19 are said to suffer from it.

Kagan: We seem to have passed the cusp of that wave. A group of doctors at Massachusetts General Hospital just started calling kids who had temper tantrums bipolar. They shouldn’t have done that. But the drug companies loved it because drugs against bipolar disorders are expensive. That’s how the trend was started. It’s a little like in the 15th century, when people started thinking someone could be possessed by the devil or hexed by a witch.

SPIEGEL: Are you comparing modern psychiatry to fighting witches’ hexes in the Middle Ages?

Kagan: Doctors are making mistakes all the time — despite their best intentions. They are not evil; they are fallible. Take Egas Moniz, who cut the frontal lobes of schizophrenics because he thought that would cure them …

SPIEGEL: … and received a Nobel Prize for it in 1949.

Kagan: Yes, indeed. Within a few years, thousands of schizophrenics had their frontal lobes cut — until it turned out that it was a terrible mistake. If you think of all the people who had their frontal lobes cut, being called bipolar is comparatively harmless.

SPIEGEL: It’s not entirely harmless either, though. After all, children with this diagnosis are being subjected to a systematic change in their brain chemistry through psychoactive substances.

Kagan: I share your unhappiness. But that is the history of humanity: Those in authority believe they’re doing the right thing, and they harm those who have no power.

SPIEGEL: That sounds very cynical. Are there any alternatives to giving psychoactive drugs to children with behavioral abnormalities?

Kagan: Certainly. Tutoring, for example. Who’s being diagnosed with ADHD? Children who aren’t doing well in school. It never happens to children who are doing well in school. So what about tutoring instead of pills?

SPIEGEL: Listening to you, one might get the impression that mental illnesses are simply an invention of the pharmaceutical industry.

Kagan: No, that would be a crazy assertion. Of course there are people who suffer from schizophrenia, who hear their great-grandfather’s voice, for example, or who believe the Russians are shooting laser beams into their eyes. These are mentally ill people who need help. A person who buys two cars in a single day and the next day is unable to get out of bed has a bipolar disorder. And someone who cannot eat a bite in a restaurant because strangers could be watching them has a social phobia. There are people who, either for prenatal or inherited reasons, have serious vulnerabilities in their central nervous system that predispose them to schizophrenia, bipolar disease, social anxiety or obsessive-compulsive disorders. We should distinguish these people from all the others who are anxious or depressed because of poverty, rejection, loss or failure. The symptoms may look similar, but the causes are completely different.

SPIEGEL: But how are you going to distinguish between them in a concrete case?

Kagan: Psychiatrists should begin to make diagnoses the way other doctors do: They should ask what the causes are.

SPIEGEL: The problems you describe are not new. Why do you believe psychiatry is in a crisis at this specific time?

Kagan: It’s a matter of the degree. Epidemiological studies are saying that one person in four is mentally ill. The Centers for Disease Control and Prevention in Atlanta recently announced that one in 88 American children has autism. That’s absurd. It means that psychiatrists are calling any child who is socially awkward autistic. If you claim that anyone who can’t walk a mile in 10 minutes has a serious locomotor disability, then you will trigger an epidemic of serious locomotor disabilities among older people. It may sound funny, but that’s exactly what’s going on in psychiatry today.

SPIEGEL: Do you sometimes feel ashamed of belonging to a profession that you think wrongly declares large parts of society to be mentally ill?

Kagan: I feel sad, not ashamed … but maybe a little ashamed, too.

SPIEGEL: Over 60 years ago, when you decided to become a psychologist, you wanted “to improve social conditions so that fewer people might experience the shame of school failure … and the psychic pain of depression,” as you once put it. How far did you get?

Kagan: Not very far, unfortunately, because I had the wrong idea. I thought family circumstances were crucial to being successful in life. I thought that, if we could help parents do a better job, we could solve all these problems. That’s why I chose to be a child psychologist. I didn’t recognize the bigger forces: culture, social standing, but also neurobiology. I really thought that everything was decided in the family, and that biology was irrelevant.

SPIEGEL: Over time, you’ve come to realize that the bond between a mother and her child is not so important after all.

Kagan: That’s right, though one must remember that the mother’s role was not emphasized until quite recently. Sixteenth-century commentators even wrote that mothers were not suited to looking after children: too emotional, overprotective. But when the bourgeoisie increased in the 19th century, women didn’t have to go out and work anymore. They had a lot of time on their hands. So society gave them an assignment and said: “You are now the sculptress of this child.” At the same time, middle-class children didn’t have to contribute to their family the way peasants’ children did. They were not needed and therefore ran the risk of feeling worthless. But when a child doesn’t feel needed, it needs another sign. So love suddenly became important. And who gives love? Women. Eventually, John Bowlby came along and romanticized maternal attachment.

SPIEGEL: Bowlby, the British psychiatrist, was one of the fathers of attachment theory. Do you consider his hypotheses to be wrong?

Kagan: People wanted simple answers, and they longed for a gentler conception of humanity, especially after the horrors of World War II. This fit the idea that only children who are able to trust their mothers from birth are able to lead a happy life.

SPIEGEL: Anxieties over whether raising children in day care centers could harm them persist to this day.

Kagan: Unfortunately, even though we already disproved this in the 1970s. Nixon was president at the time, and Congress was toying with the idea of national day care centers. Along with two colleagues, I got a big grant to study the effect of day care on a group of infants. The children in the control group were looked after at home by their mothers. At the end of 30 months, we found that there was no difference between the two groups. Nonetheless, to this day, 40 years later, people are still claiming that day care centers are bad for children. In 2012.

SPIEGEL: Professor Kagan, we thank you for this conversation.

Interview conducted by Johann Grolle and Samiha Shafy

Bron: Der Spiegel

Leave a comment »

OP 22 september 2012 starten de nieuwe trainingen


“In je dak of uit je dak”?!
8 dagdelen samen op reis

Soms is het fijn om te ontdekken dat je niet de enige bent die tegen bepaalde zaken aanloopt. Het proces van een groep kan je ondersteunen in je persoonlijke reis.

Doel: Je eigen verantwoordelijkheid leren aanspreken die past bij wie je in wezen bent. Je maakt een reis terug naar de essentie van jou als mens waardoor je je losmaakt van de identificatie met de “ziekte”. Zo worden je symptomen minder zwaar en de innerlijke rust groter.

Doelgroep: Volwassenen met ADD of ADHD die bereid zijn met zichzelf op een diepere laag onderzoek te doen. Je wilt open staan naar jezelf, de ander en nieuwe zienswijzen. De training omvat 8 middagen van 3 uur. Er wordt commitment gevraagd in je aanwezigheid en uitvoeren van de opdrachten. Je bent deelnemer in een groep, die met elkaar op reis gaat, niemand kan gemist worden.

Inhoud: We kijken naar de gevolgen van ADD/ADHD in je leven. Door dit te delen voel je je minder een uitzondering. We onderzoeken de onderliggende aspecten die mogelijk hebben bijgedragen aan de vorming van ADD/ADHD. Daaruit vloeit een thema voort waaraan je kunt werken. We zoeken andere mogelijke manieren om makkelijker met ADD en ADHD om te gaan, anders dan medicijnen, je gaat kwaliteiten meer benadrukken en met meer liefde voor jezelf leven. Voor veel AD(H)D-ers geldt dat zij zich niet echt gezien voelen. Door hier zelf iets in te leren wordt de pijn en het gemis anders ervaren.

Werkvormen: Familieopstellingen (iedereen krijgt een opstelling), daarnaast visualisaties, EFT (emotional freedom technique), meditatie, creatieve werkvormen, NLP Kerntransformatie, ervarings-gerichte oefeningen en The Work.

Kosten: 425 euro inclusief koffie/thee en BTW. Voor zakelijke klanten is dit bedrag exclusief BTW.

Groepsgrootte: 6 tot 10 deelnemers. Bij voldoende deelnemers kan er een aparte groep voor ADD en ADHD gevormd worden.

Als coach/counsellor met ADD heb ik door opleiding en ervaring zelf steeds meer ervaren dat het trouw worden aan wie ik in wezen ben, mij dient op alle vlakken. Ook de symptomen van ADD storen en belemmeren mij niet meer. Deze kennis en ervaring wil ik graag delen met anderen. Ik gun ieder mens meer vrijheid in zijn en handelen.

Leave a comment »

Cliënt zoekt vooral via eigen kring naar geschikte coach

Cliënt zoekt vooral via eigen kring naar geschikte coach

In opdracht van de NOBCO heeft Emmeline Beker onderzoek gedaan naar het imago van coaching op de Nederlandse markt. Dit onderzoek werd door Beker uitgevoerd in het kader van haar afstudeeropdracht voor de studie Reclame, Marketing en Communicatie aan de Hogeschool van Amsterdam.

Het onderzoek is online uitgevoerd onder 275 respondenten in de leeftijd van 18 tot en met 65 jaar, woonachtig in Nederland.

Coaching heeft een positieve lading

Het beeld van de respondenten over coaching is veelal positief: 75 procent zegt te weten wat coaching inhoudt. De woorden ‘begeleiding’, ‘groei van het individu’, ‘zelfontplooiing’, ‘doelgericht’ en ‘bewust makend’ worden het meest geassocieerd met coaching. Daarnaast geeft een klein deel van de respondenten aan negatief te denken over coaching of zegt men ‘het echt niet nodig te hebben’. Coaching wordt voornamelijk gezien als een positieve vorm van begeleiding bij het oplossen van problemen. Door coaching meer te promoten als positieve begeleidingsvorm bij groei en zelfontplooing zou coaching uit de ‘probleemhoek’ gehaald kunnen worden. 

Gratis kennismaking is gewild 

Als de respondenten gratis een coachsessie mochten proberen zou bijna 67 procent hierin geïnteresseerd zijn. Het gratis aanbieden van de eerste sessie (zoals vrij gebruikelijk is) lijkt dan ook een goede manier om clienten kennis te laten maken met coaching.

Coach zoeken via internet

De respondenten geven aan dat zij voornamelijk via vrienden of familie een coach (zouden) zoeken. Het principe van mond-tot-mond reclame blijkt nog steeds het beste te werken. Op de tweede plaats komt ‘zoeken via internet’, hierbij neemt de eigen website van de coach een belangrijke rol in. Tevens blijkt een derde van de respondenten via zijn of haar huisarts bij de coach uitgekomen te zijn.

Om als coach gevonden te worden is het dus van belang dat uw cliënten over u praten, dat u goed vindbaar bent op internet en dat u bekend bent bij de hulpverleners in uw regio. 


Leave a comment »


Mijn manier van werken wordt niet zelden als to-the-real-point en indringend ervaren. Met liefde en volle aandacht. Ik raak diepere lagen aan waar vaak een sleutel ligt. Als we verder willen komen is het werken aan de oppervlakte vaak symptoombestrijding. Onder de meeste onbalans ligt een dieper gelegen oorzaak. Hiernaar durven kijken maakt ons open voor heling.

Het “systemisch kijken” is een rode draad door alle trajecten. Elk goeddraaiend systeem heeft een balans in geven en nemen, heeft een gerespecteerde hi�rarchie en er is voor iedereen een goede plek.

EFT (emotional Freedom Technique) vormt een waardevolle aanvulling omdat deze direkt op de blokkades in het energielichaam werkt. Soms verdwijnen klachten als sneeuw voor de zon, alleen door het kloppen op meridianen.

Via ervaringsoefeningen, opstellingen en gesprekken komen we tot de kern.

Een techniek waar ik veel mee werk is de imaginatietechniek. Je eigen beeldenwereld zegt veel over je bewuste, maar ook onbewuste drijfveren. Het is een krachtige methode, omdat de beelden uit jouw kern afkomstig zijn.
Binnen de imaginatie zet je bijvoorbeeld je eigen creativiteit in, maar ook geleide fantasien, kaarten kiezen en “stel je voor dat….” kunnen onderdeel uitmaken van jouw traject.

Verder maak ik onder andere gebruik van aspecten van NLP, affirmaties, lichaamsgerichte oefeningen en kernkwadranten.

Het kan ook zijn dat een familie- of organisatie-opstelling  uitkomst kan bieden in een 1 op 1 traject. Hiervoor kan ook apart een workshop  gedaan worden. 

Vaak is de keuze van de techniek intuitief bepaald, passend bij de vraag op dat moment.

Leave a comment »

Reviews van mijn clienten


Neem deze kans met beide handen aan! Het zal je denkwijze en innerlijk wezen positief veranderen.
J.K. december 2011, Training ADHD
Ineke is in staat als reisbegeleider mijn pad door mij te laten verkennen en mij meer te laten zijn wie ik ben.
R.W. december 2011, Training ADHD

N.N. augustus 2011, Persoonlijke Begeleiding

“…Wordt wijzer omtrent jezelf…”
N.N. juli 2011, Training ADHD

Toevallig loop ik Ineke tegen het lijf op een conferentiedag over ADD/ADHD. Zal ik dan nog één keer een training volgen? Heb al zoveel geprobeerd.
Maar deze is anders. In een aantal weken krijgen we oefeningen en… steeds meer inzicht in wie we zijn. Veel nieuwe dingen heb ik niet geleerd, maar ik ben opeens een stuk blijer met wie ik ben.
Veel ook geleerd van de andere cursisten.
En Ineke: een coach uit duizendenden.
J.K. juli 2011, Training ADHD

Ineke heeft door opdrachten me laten voelen hoe ik met het niet overzien van situaties terug grijp op chaotisch Kind stuk. Ik kan met liefde dat kind laten voelen dat ze toen goed waarnam en haar helpen groot te groeien in vertrouwen van dat wat ze waarneeemt is oké. En er zijn meer manieren om ernaar te kijken en het te voelen en te handelen.
K.R. juli 2011, Training ADHD

Fijne training om een heel andere kijk te krijgen op oorzaak en omgaan het ADHD. Met veel kapstokken om mee verder te gaan, ook dankzij Ineke’s merkbare ervaring en deskundigheid. Bemoedigende benadering die me milder maakte over mezelf, en da’s al heel wat.
M.H. juli 2011, Training ADHD

Bijzonder aan de training “in je dak, uit je dak” vind ik dat het er niet gaat om zonder meer bestrijden van symptomen van AD(H)D, maar om het onderzoeken van wat er achter de symptomen schuil gaat aan gedachten, emoties en doelstellingen en van ervaringen die mogelijk aan de symptomen hebben bijgedragen. Ik heb veel inzichten opgedaan en diverse technieken leren kennen om zelf mee aan de slag te gaan. De combinatie van theorie en praktijk vind ik heel prettig. En Ineke zorgde voor een sfeer waarin ik  me snel op mijn gemak en welkom voelde.
M.B. juli 2011, Traning ADHD

Duidelijke afspraken en een fijne werkruimte.
Het voelde meteen goed met jou en dat is zo gebleven.
De afwisseling in de methodieken werkte goed, vooral de visualisatie-oefeningen werkte super.
Mijn doelen zijn bereikt.
S v.d. B juni 2010, ADHD-coaching


Wij hebben het geheel als goed ervaren. De eerste dag was goed om het ‘wij’ gevoel te krijgen. Jouw bijdrage was heel stimulerend om elkaar beter te leren kennen. Het is best lastig om zo’n grote groep te ‘begeleiden/sturen’. Ik waardeerde je rustige uitstraling en je vermogen om zo’n diverse groep mee te krijgen.
Prima gedaan en nogmaals bedankt!
TU Delft, juni 2010, Teamcoaching


De coach was goed bereikbaar en er was een duidelijk plan.Zij wist precies waar ik mee bezig was en waar ik zat in mijn traject.
Ik heb mijn doel bereikt en weet wat ik met mijn toekomst wil.
M. L. april 2010, Loopbaanbegeleiding

De coach wekte altijd vertrouwen, wist waar ik het over had en ik voelde betrokkenheid.
Ik ben op weg. Ik merk dat ik anders dingen aanpak. Dit is wel spannend maar niet beangstigend.
A.C. juni 2009, Persoonlijke begeleiding


Voor mij was dit korte traject de juiste hulp op het juiste moment en met de juiste persoon. Al met al een bijzondere en zuivere ervaring.
S.M. september 2008, Persoonlijke Begeleiding


 Andere inzichten
Ruim een jaar geleden was het moment daar: ik wilde op zoek naar nieuwe inzichten. Inzichten die mijn leven verrijken en een andere kleur geven aan de invulling van mijn dagelijkse stroom. Coachingbureau Inzich-t kwam op mijn pad en de geweldige reis kon van start.
Op persoonlijke wijze heeft Ineke mij begeleid. Ik heb haar ervaren als een betrokken persoon, die met veel aandacht en persoonlijke inbreng coacht. Ik vond dat heel prettig en het sluit ook aan op de manier zoals ik zelf graag met mensen omga. Het gaf me een veilig gevoel, waardoor ik echt in de diepte kon met mijn eigen ontdekkingsreis.
Verschillende zijwegen zijn ontdekt om uiteindelijk in balans op de grote middenweg uit te komen. Het voelde alsof de gebruikte methodes speciaal voor mij bedacht waren en niet zomaar uit een lade getrokken als standaard toepassing. Ik vond het programma zeer persoonlijk afgestemd.
Ineke, bedankt voor de mooie inzichten die je me hebt gegeven. Ik ben een ander mens geworden. Mede dankzij jouw kritische, vrolijke en brede kijk op zaken.

M.C. april 2008, Persoonlijke Begeleiding

Ik vind jou heel goed en ik voelde meteen het vertrouwen (wat heel bijzonder voor mij is) bij jou. Jij bent een hele fijne rustige persoonlijkheid, die alle capaciteiten/kwaliteiten voor de therapie heeft! Ik vond het bij jou ook heel vertrouwd en jij heb een fijne en sympathieke uitstraling. De opstelling was weer zeer leerzaam voor mij.
Ook S. vond het zeer leerzaam en bijzonder, hij wil ook zeker terug komen. Het is onvoorstelbaar wonderlijk, wat het met jouw geest doet! Ik heb het nog wel moeilijk gehad daarna, maar heel veel rust keerde in mijn lichaam/geest, ik had vrede met het alles. De constellatie bij jou gaf mij duidelijkheid, het inzicht…
Op dit moment voel ik mij goed en krachtig, na ellendige periode in mijn leven, zijn dit mijn eerste stapjes naar balans en harmonie, de rust en stabiliteit in mijn lichaam/geest in zit in de lift!
Dank voor de leerzame ervaring, het gaf mij zo, zo veel.
J. A. november 2007, Familieopstelling


 Ik wilde niet met de billen bloot en vond het een luxe probleem waar ik mee worstelde. Bovendien ben ik zelf meestal de procesbegeleider en coach. Achteraf heb ik genoten en me enorm gesteund gevoeld. Ik vond het leuk dat je op een eenvoudige manier dicht naast me bleef staan. Ik heb het gevoel dat ik een grote stap verder ben. Ook als het gaat over mijn doelstellingen momenteel.
Ik kwam op het juiste moment met je in aanraking.
Door mij zelf aan het werk te zetten werd het gesprek steeds concreter en persoonlijker. Ik vind dat het luisteren, doorvragen en confronteren op de juiste momenten gebeurt. Je bent verrassend, inspirerend, integer en betrokken.
Ik heb veel geleerd van je feedback!
J.K. februari 2006, Persoonlijke Begeleiding


 Iedereen die de weg naar jou vindt mag blij zijn dat hij jou gevonden heeft. Je bent een supercoach!
M.V. september 2005, Persoonlijke Begeleiding


Leave a comment »

Ik wil weten dat ik leef!

Leave a comment »


 Een vraag die menigeen bezig houdt, is wat ADD en ADHD nou eigenlijk is.

Tja, daarop zijn in mijn beleving meerdere antwoorden mogelijk.

Er houden zich veel mensen mee bezig en ook vanuit verschillende invalshoeken.

Ik heb er natuurlijk ook zo mijn gedachten over.

Eén basale daarvan wil ik je niet onthouden en dat is: “een verzameling van bepaalde gedragingen”. Daarbij ontstaat meteen een lichte glimlach om mijn mond. Het is namelijk heel erg waar en ook dekt het de lading niet helemaal. Dat vind ik er nu juist zo mooi aan. Je wordt op een heel ander been gezet als je de zin even tot je laat doordringen. Je hoort er namelijk ook in wat het dan niet is. Namelijk geen ziekte, stoornis, breinfalen of erfelijke belasting. Het benadrukt ook zo voortreffelijk ieders eigenheid, ongeacht een diagnose. Daarnaast, wie bepaalt eigenlijk wat die “bepaalde gedragingen” dan zijn? Later nog wel eens meer over mijn visie…

Vanuit een heel andere, wat onbekende hoek, die van Christiane Beerlandt, komt een meer spirituele benadering, die overigens al uit 1993 komt. Haar boek “De sleutel tot zelfbevrijding”, psychologische oorsprong van 1100 ziekten, is een dikke pil met veel bekende en onbekende ziekten en ongemakken. Vaak moet je haar stukjes een paar keer herlezen omdat de strekking ervan niet ineens tot je doordringt. Soms ook kun je geen verbinding maken met het beschrevene, maar soms treft ze de kern op een verbluffende wijze.

Zo schrijft zij in de eerste alinea over ADD:

“Je zou jezelf eigenlijk willen ‘openmaken’, maar in werkelijkheid zoek je de oplossing in het vluchten van links naar rechts en omgekeerd. (in gedachten, dromen of daden). Je zou jezelf wel willen opsplitsen, om toch maar niet in die kern-eenheid van jezelf te moeten thuiskomen, heel stevig en geconcentreerd in eenheid met jezelf te zijn. Je voelt je vastzitten in jezelf en zoekt onbewust een weg om je te bevrijden, maar jij vlucht hierbij weg van je kerninhoud.”

Bij ADHD schrijft Beerlandt:

“Jij verbergt je als het ware achter een tweede persoonlijkheid, waaronder jij jezelf angstvallig verschuilt, bang als je bent om overweldigd te worden door die enorme krachten in jezelf. De oppervlakkige beweeglijkheid is slechts een uitlaatklep, een vlucht weg van jezelf.”


 In mijn training, maar ook in mijn individuele gesprekken noem ik vaak de zin: “wat dient jou?” Die vat in feite samen waar Christiane Beerlandt over spreekt.

Het duidt aan hoe ver we van onszelf verwijderd zijn in weten wie we zijn en wat we willen. Door alsmaar bij de ander te zijn en niet bij onszelf, vluchten we dus weg van wat we op een diepere laag als taak hebben; jezelf echt te laten bestaan, jezelf in de wereld te zetten, tevoorschijn komen en werkelijk deel te nemen aan je eigen leven, in vrijheid en eerlijkheid naar wie je in essentie bent. De psychische ruimte ervaren dat je vrij jezelf kunt en mag beleven. In liefde naar jezelf kijken en geven wat je op een diepe laag nodig hebt. Voel je al hoe je opnieuw wilt vluchten als je bovenstaande zinnen leest?

Ik geef toe, het is een hele klus. Want natuurlijk is deze manier van doen niet zomaar ontstaan. Niets is voor niets, dus dit heeft je eerder in je leven ook veel opgeleverd. Daar nu doorheen breken is niet makkelijk maar wel wat op langere termijn helpt. De achtergrond van deze “bepaalde gedragingen” snappen maakt je mild en geeft je vertrouwen dat je OK bent en desgewenst andere keuzes kan maken.


Leave a comment »