Posts tagged ADHD; COACHING; FAMILIEOPSTELLINGEN; COACHING on-LINE

Inzich-t van de maand mei: Nu of toen?

NU OF TOEN?
Ach, het lijkt zo onschuldig, een ruzietje over dat de ander niet doet wat je vroeg, een irritatie over dat je partner niets tegen je vertelt over dat avondje stappen, een sippe dag omdat je een afwijzing kreeg op je sollicitatie, een ergernis omdat je baas weer ‘zo’ doet, een sombere bui omdat je je niet gezien of gehoord voelt….
Als we er niet bij stil staan gaan deze oprispingen vanzelf weer over. Soms duurt het wat langer, soms gaat dat sneller en soms blijven ze hangen. Maar soms merk je ook dat je je steeds aan de zelfde soort dingen ergert of dat je steeds in dezelfde situatie komt die je onzeker maakt. Er lijkt een patroon in te zitten.
In onze communicatie met onze omgeving gaan we snel over tot boosheid, een korte inwendige scheldpartij, een ingeslikte traan, een veelbetekenend stilzwijgen of verongelijkt slachtoffergedrag. Een reactie die we dan ook maar weer laten slijten.
Maar wat zou er gebeuren als je het aandurft om je even terug te trekken in je zelf en je af te vragen, waar gaat het nou eigenlijk echt over, waar doet het zeer? En dan te luisteren naar het antwoord dat in jezelf opwelt. Waarom wordt ik zo geraakt door zo’n relatief klein akkefietje? Waar ligt de eerste kennismaking met zo’n soort gevoel. Is er misschien een link te leggen met een al heel oud gevoel van vroeger, van niet goed genoeg zijn, er niet toe doen, anders zijn dan de rest en je onbegrepen voelen, het gevoel dat niemand je serieus nam, beschadigd zijn in hechting en verbinding met mensen…..

Voor zo’n inwendige zoektocht is natuurlijk moed nodig, want wie weet waar je tegen aan loopt dat je ineens verdrietig maakt of boos. Dat je je gemis en je verlangen weer zo pijnlijk goed kunt voelen. Hoe ga je daar dan weer mee om, dat komt ook helemaal niet uit nu, smoesjes genoeg.
Toch zou het je leven wel oprechter maken en meer verbonden met de werkelijkheid. Het zou heel eerlijk zijn naar je partner (of andere ‘aanleider’) om te vertellen waarom je geraakt wordt, zonder dat je de ander hoeft ‘af te branden’. Als je het bij jezelf houdt, kun je ook zien dat de ander meestal niets anders doet dan een aanleiding bieden om eens naar die oude pijn te gaan. De ander is er zelden op uit om ons moedwillig te kwetsen. Maar drukt gewoon per ongeluk op een knop “oud-zeer”. Als het ons lukt die knop te onderzoeken en benoemen komen we in een dialoog op een diepere laag en hoeven we de ander niet weg te duwen, jij doet mij pijn, ga weg. Dan reiken we uit en laten de ander onze kwetsbaarheid zien en verbinden we ons weer opnieuw met degene die we liefhebben, of respecteren.

Advertenties

Leave a comment »